valtorta's schriftjes

-Christus in Hof van Olijven (Arent de Gelder)- Jezus zegt: 'Een oprechte vriend hebben! Is dat niet alsof je een metgezel hebt op je reis? Alleen gaan is te triest. Wanneer God een ziel kiest om het slachtoffer te worden van eenzaamheid, dan wordt Hij zijn metgezel, omdat je niet alleen kunt zijn zonder te buigen. Het leven is een steile, stenige weg, vaak onder-broken door kloven en wervelende stromingen. Adders en doornen schuren en bijten op het ruige pad. Alleen zijn zou vergaan zijn. -Idem (Andrea Montagna)- God heeft hiervoor vriendschap geschapen. In twee, groeien kracht en moed. Zelfs een held heeft momenten van zwakte. Als hij maar alleen is, waar leunt hij tegen? Tegen de bramen? Waar steunt hij op? Op de aspen ? Waar vindt hij rust? In de kolkende stroom? Of in het donkere ravijn? Overal zou hij nieuwe wonden vinden en nieuwe gevaren. Maar daar is de vriend! Zijn borst is leuning, zijn arm is steun, zijn genegenheid rust. En de held herwint kracht. De reiziger trekt we...

Jezus zegt: 'Het leven is ons dierbaarder nog door de heilige genegenheden waarmee het is getooid. God neemt het je niet kwalijk. Kan God, die Liefde is, een eerlijke liefde kwalijk nemen? O de vreugde om kind te zijn!  En de vreugde om vader te zijn! O de vreugde om een ​​metgezel te vinden die kinderen voortbrengt voor je eigen naam en kinderen voor God! O de vreugde om een ​​ lieve zus te hebben, een goede broer, en oprechte vrienden! Nee, God geeft deze eerlijke zoetigheden geen blaam. - Hij plaatste de liefde - en niet op de aarde, zoals werk, als straf en genoegen voor de schuldigen - maar in het Aardse Paradijs, als een basis voor de grote vreugde kinderen van God te zijn. "Het is niet goed voor de mens om alleen te zijn," zei hij. Koning van de Schepping, zou de mens zonder metgezel in de woestijn zijn geweest. Alle dieren goed met hun Koning, maar te zeer, altijd te zeer inferieur aan de Zoon van God. Goed, oneindig goed, God met Zijn zoon, maar altijd veel te ...

-Christus op de Olijfberg (Josef August Untersberger)- Jezus zegt: 'Zie je hoeveel sterren schijnen in het serene fluweel van de nachtelijke hemel? Miljoenen. Hun licht lijkt mysterieuze woorden te zeggen. Ik, als Mens, in Mijn eenzame nachten... verloor Me in het kijken naar de sterren. Ik dompelde Me onder met Mijn Blik, en meer nog met Mijn Ziel, in die bloembedden van licht, gaande van bloem tot bloem, terwijl Ik de maten en kleuren van die stellaire kronen vergeleek, de vaagheid van hun schittering naast elkaar stelde. En Ik vond het leuk om te bedenken dat net zoals de bloemen in de velden en de tuinen - zachtjes zwaaiend in de wind van de zonsopgang en avond - met elkaar woorden van parfum communiceren, zo daarboven van ster naar ster geheime woorden gingen van licht. En dat elke intermitterende glans, elke heldere flits, elke stevige straal zovele punten waren na een zin, zovele instemmingen op een vraag, zovele oraties van de meest verhitte redenaar, en alle gehouden om ...

-Moeder met haar dode zoon  (Käthe Kollwitz)- Maria zegt: 'Oh! laat mij die kamer binnengaan waar mijn Jezus Z'n Laatste Maaltijd nam! Waar de Stem van mijn Kind in vrede Zijn Laatste Woorden sprak! Doe open! Open deze deur! Je kunt ze niet afsluiten voor een moeder! Voor een moeder die probeert de lucht in te ademen, de geur van de Adem, van het Lichaam van haar Kind. Maar weet je niet dat ík Hem die adem, dat lichaam heb gegeven? Ik, ik die Hem negen maanden lang droeg, die Hem ter wereld bracht, verzorgde, opvoedde, voor Hem zorgde? Die adem is van mij! Die geur van vlees is van mij! Hij is van mij, mooier gemaakt in mijn Jezus. Laat hem mij nog een keer voelen/ruiken! Ik heb in mijn ogen de aanblik van Zijn Bloed en in mijn neus de geur van Zijn gewonde Lichaam. Mag ik de tafel zien waar Hij levend en wel aanlag, dat ik de geur van zijn jeugdige Lichaam ruik. (idem) Doe open! Begraaf Hem niet voor de dérde keer! Jullie hebben Hem al voor mij verborgen onder parfums en verba...

-Hellevaart van Christus (school J. Bosch)- Jezus zegt: 'Vrijdag is voor hen die hun spirituele kruisiging in het Vagevuur ervaren, God zoekend en nog niet in staat om Hem te hebben. Jij weet, zoals Ik weet, wat het betekent om je verlaten te voelen van God. (Agnolo Bronzino) Ik ken ze, maar jij kent haar niet: de Vreugde die de rechtvaardigen overviel in een wervelwind van Liefde, toen Ik op een verre vrijdag verscheen en hen zei: "Het wachten is voorbij! Kom en bezit God!" Opdat mijn engelen iedere vrijdag dit (verlossende) woord kunnen uitspreken tegen vele geesten in het vagevuur, lijd en offer elke vrijdag. (anoniem, 16e eeuw) De zaligen zijn de edelstenen geboren uit het Bloed dat Ik, tot de laatste druppel, vergoot op de  parasceve -vrijdag van Pasen. Het Koninkrijk openen voor een ziel en haar kennis laten maken met de gelukzaligheid is Mij teruggeven wat van Mij is. Gerechtigheid dus en Liefde voor Mij.' [ 29/5/44 ]

Maria zegt: 'Wees niet bang. God komt op goddelijke wijze tussenbeide. Van de velen die van mij hadden gehouden, was er maar één bij mij toen ik stierf. Maar die pauze tussen het leven op aarde en dat in de hemel, die mijn Dormitie was, was niet eenzaam. De engelen waakten over mijn slaap als zovele moeders die waken over een wieg. En toen ik in de hemel werd geboren, pakten ze mij als moeders op om mijn zwakheid naar de aura te brengen die de mensheid ophief in haar gewichtswetten en mij qua lichaam gelijk maakte aan mijn geliefde glorieuze Zoon. Je hebt ze terecht benoemd. Zij zijn de ‘Vrienden’ van trouwe /gelovige zielen. En gezien hun engelachtige aard, zijn zij in staat te begrijpen wat de vrienden op aarde slecht en niet altijd begrijpen. De priesterlijke engel die jouw troost was, is van je weggenomen. De vriend die je begreep, is van je weggenomen. Ouders en mensen van wie je, zij het onvolmaakt, hulp kreeg, zijn jou ontnomen. Maar je hebt nog wat over. En Wij zullen bi...

Maria Valtorta: 'Maria klimt snel en blij naar boven, nu haar handen naar boven brengend, in een daad van aanbidding. En het engelencohort zingt nu met al zijn licht dat onhoudbaar [niet tegen te houden] is geworden. Ook Maria is nu een zeer stralend licht. Sluier, doek en kledingstuk zijn niet langer linnen. Ze zijn de immateriële geweven diamanten Mantel gemengd met parels, die ik altijd zie. Haar schoonheid neemt toe met een onbeschrijfelijke Majesteit. Ze lijkt te verjongen met de eeuwige jeugd. Ze is niet ouder dan haar Zoon en Heer. En naast Hem, die haar te midden van cohorten engelen komt ontmoeten, verschijnt ze als Schoonheid nabij de Majesteit. De hemel sluit zich weer af  [voor mij] , tijdens deze processie, die binnenkomt tussen gloeiende vlammen van liefde en hemelse harmonieën. Blijf bij mij, hemelse visie, blijf bij mij aanwezig! Ik kan alleen troost vinden in wat buiten de aarde ligt, want op aarde is er voor mij niets anders dan pijn en eenzaamheid. Blijf bij me ...

- Christkönigskirche ( voorheen Seipel-Dollfuß-Gedächtniskirche ) Vogelweidplatz 7, Wenen, architect:  C. Holzmeister - Jezus zegt: 'Er is een zinsnede [ Gal.1:15-17, Latijn !] waar jullie, door Mij uitgekozenen, te weinig op mediteren. Ze is van de apostel Paulus. Er staat: “Toen het Hem, die mij uit de schoot van mijn moeder scheidde en mij door Zijn Genade riep, behaagde Zijn Zoon in mij te openbaren… ben ik onmiddellijk, zonder aandacht te besteden aan vlees en bloed...”  Later pas keerde Paulus terug naar de mensen. Maar tegen die tijd had hij, uit gehoorzaamheid aan God de door God begonnen ‘segregatie’ beëindigd door vlees en bloed opzij te zetten om zichzelf vollédig te geven aan de ware Liefde. -zaligverklaring Hildegard Burjan - -biografe Prof. Ingeborg Schödl- Jullie zijn allen "gescheidenen/gesegregeerden", jullie, mijn uitverkorenen tot een bepaalde missie. Ik heb je er enkele dagen geleden al over verteld. “Verlaat je land en je verwanten”... Tussen de gero...

Gisteravond. Ik had de krant gelezen. En toen, zelfs dat beu, sloot ik mijn ogen en bleef liggen... inert. Plotseling zag ik mentaal een zeer steenachtig en dor terrein. Het leek op de top van een rotsheuvel, zoals we er zoveel in onze heuvels zien. Het was verstoken van enige vegetatie, rijk alleen aan ruwe, witachtige stenen en vuursteen en werd omgeven door een uitgestrekte horizon. Helemaal bovenaan was een plant met viooltjes gegroeid het enige levende wezen te midden van deze verlatenheid. Ik kon duidelijk het dikke plukje bladeren zien, dicht bij elkaar geplaatst, als om beter weerstand te bieden aan de wind die tegen de heuveltop sloeg. Een paar violette knoppen, min of meer open, staken hun kopjes boven het groene plukje uit. Maar slechts één viooltje stond volledig in bloei, prachtig, helder van kleur open bloemkroon die zich naar de hemel uitstrekte. Het was het zien van haar zo rechtop alsof ze werd aangetrokken door een bijzondere kracht die mijn aandacht trok en me de...