valtorta's schriftjes

-Bidden voor zielen van overledenen- Jezus zegt: ' "Ik heb dorst!" -  Ja, echt waar, wanneer iemand de échte waarde van het eeuwige leven heeft begrepen, vergeleken met het valse metaal van het aardse leven, wanneer de loutering van de pijn en de dood wordt aanvaard als heilige gehoorzaamheid, wanneer iemand in een paar uur, soms in enkele minuten, in wijsheid en gunst bij God is gegroeid, meer dan in vele jaren van zijn leven, dan komt er een diepe dorst naar hemelse wateren, naar hemelse dingen. De lusten van alle menselijke dorst zijn overwonnen. Maar dan komt de boven-natuurlijke dorst om God te bezitten. De dorst naar liefde. De ziel streeft ernaar liefde te drinken en er dronken van te worden. Zoals water dat op de grond is geregend en dat niet in modder wil veranderen, maar terugkeren naar de wolken, verlangt de ziel er nu naar om op te stijgen naar de plaats waar ze vandaan kwam. De vleselijke muren zijn bijna gebroken, de gevangene voelt de aura's van de plaa...

- Marthe Robin - Maria Valtorta: 'Gisteren was het de 3e vrijdag van OLV van Smarten en Jezus zorgde ervoor dat ik het [de beeweg ?] deed. Hoe wanhopig ik ook zocht  - in de grote droefheid van de herinneringen aan deze dagen - Jezus, enig medicijn voor mijn verdriet, was niet te vinden. En ik werd verpletterd door deze eenzaamheid. En dat ben ik nog steeds, omdat Hij niet van zichzelf laat horen met Zijn vertroostingen, zelfs niet met de stille. En zodra ik alleen ben, voel ik de afschuwelijke smaak weer van mijn beker, afgelopen april. (idem) Jezus reageert op mijn verdriet met de 23e psalm van het eerste Boek der Psalmen. Hij laat hem mij lezen en zegt: "Zie jezelf in de schapen waar de herder van houdt. Ik heb voor jullie alles gedaan wat er in de psalm staat." Ja, het is waar, en ook ik kan zeggen: "Hoe mooi is mijn bedwelmende beker!" Zelfs in zijn bitterheid, is hij mooi en bedwelmend, omdat ik op de rand de smaak van de lippen van mijn Jezus vind, die...

-Dood van Maria (Konrad von Soest)- Jezus zegt: 'Toen het uur van haar laatste avond aanbrak, als een uitgeputte lelie die 's nachts onder de sterren neerbuigt en haar oog geheel in zuiverheid sluit... sloot Maria, op haar bed, haar ogen voor de wereld om zichzelf terug te trekken in een laatste contemplatie van haar God. De beschermengel van Maria, leunend over haar rustbank, wachtte, met kloppend hart, op de golf van extase die voor altijd deze geest van de aarde zou scheiden, terwijl uit de hemel dit zoete gebod kwam van God: 'Kom, Mijn helemaal Mooie!' Onder deze heilige uitbundigheid werd haar engelachtige pracht steeds oogverblindender, terwijl God uit de hemel nog andere Lichtcohorten opriep om met hosanna's de zegevierende Vrouw toe te juichen die haar triomf tegemoet ging. Gebogen over haar rust, waakte ook die engel die Johannes is over de Moeder die hem alleen liet. Toen hij zag dat ze was overleden, bleef hij over haar waken  zodat zij die nooit aanget...