valtorta's schriftjes

Maria zegt: 'Wees niet bang. God komt op goddelijke wijze tussenbeide. Van de velen die van mij hadden gehouden, was er maar één bij mij toen ik stierf. Maar die pauze tussen het leven op aarde en dat in de hemel, die mijn Dormitie was, was niet eenzaam. De engelen waakten over mijn slaap als zovele moeders die waken over een wieg. En toen ik in de hemel werd geboren, pakten ze mij als moeders op om mijn zwakheid naar de aura te brengen die de mensheid ophief in haar gewichtswetten en mij qua lichaam gelijk maakte aan mijn geliefde glorieuze Zoon. Je hebt ze terecht benoemd. Zij zijn de ‘Vrienden’ van trouwe /gelovige zielen. En gezien hun engelachtige aard, zijn zij in staat te begrijpen wat de vrienden op aarde slecht en niet altijd begrijpen. De priesterlijke engel die jouw troost was, is van je weggenomen. De vriend die je begreep, is van je weggenomen. Ouders en mensen van wie je, zij het onvolmaakt, hulp kreeg, zijn jou ontnomen. Maar je hebt nog wat over. En Wij zullen bi...

(Sano di Pietro) Maria Valtorta: 'Maria lijkt te slapen. Haar hoofd, ondersteund door een engel - met de verering van iemand die een groot relikwie bij zich draagt - is lichtjes naar rechts gebogen. Een glimlach is achtergebleven op dat gezicht. Misschien je nagelaten door je laatste gedachte aan liefde. De engelen staan ​​op en dragen het heilige gewicht en anderen komen samen en vormen een kroon. Maria stijgt op in de turquoise lucht, naar de laatste sterren en de bleke maan. En de wereld weet het niet dat haar Koningin haar plaats op haar Troon gaat innemen. (Fra Angelico) Ik kan de opkomst van het engelencohort volgen dat steeds talrijker wordt, omdat engelen vanuit de serene hemel neerdalen om haar te ontmoeten, in een heilige haast om hun Koningin te vereren. Ik zie, terwijl de aarde weg beweegt en de hemel dichterbij komt... hoe klein de aarde is! Een handjevol vieze modder! Ik zie, terwijl de aarde weg beweegt en de hemel dichterbij komt, dat Maria's lichaam de zwaart...