valtorta's schriftjes

Maria zegt: 'En op een keer, de laatste lente in Egypte, sprak goddelijke Wijsheid door Zijn onschuldige lippen. Hij had mij horen praten. Vervolgens had Hij de bloemen gescheiden volgens Zijn eigen Gedachten. Hij leek te spelen. Maar Zijn Geest werkte. Jozef, die lange planken zaagde in de groene schaduw van de nieuwe bladeren van de arme tuin, en die constateerde dat de mooiste bloemen, verwaarloosd, aan de ene kant stonden, terwijl liefkozingen en lieve woordjes gingen naar nederige bloemenhoofdjes van kamille, wild lelietje-van-dalen, lepelblad, boterbloem, cichorei, grasmuur, rode klaver... ...vroeg Hem: "Waarom, mijn zoon, verkies je die eenvoudige en gewone boven die prachtige rozen, die richardia's en Arabische jasmijnen die Rachel van Levi je gaf?" "Omdat dit de bloemen zijn die naastenliefde voor de mensen hebben. Zij zijn naastenliefde, niet enkel genot voor de ogen en de neus" antwoordde Jezus. En Jozef en ik nadat hij sprakeloos was geworden teg...

Maria zegt: 'Maar de daaropvolgende lente en meer nog in die die later kwamen, langs de Nijlwegen die waren gevoed door de overstroming en waren veranderd in vruchtbare gronden, ging Hij, nu zelfverzekerd, als een blonde bij, als een vrolijke kalanderleeuwerik, van bloem tot bloem, om ze voor mij te plukken. En Hij lachte, met al Zijn tandjes glinsterend tussen Zijn roze lippen, terwijl Hij Zijn buit op mijn schoot morste, en gooide Zijn Hoofd achterover  om kusjes te vragen op Zijn hemelogen en vroeg naar de namen, de verhalen van de bloemen en wilde weten waar hun sappen voor dienden.' [ 25/12/45 ]

Maria zegt: 'Dochter, het hart leidt – niet de wetenschap – het hart leidt over de bloeiende velden van liefde. Toen mijn baby begon te lopen, werden vele bloemen herboren in de weilanden van Bethlehem, tijdens de eerste herfstregens. En Hij, het geliefde Kleintje, duwde Zijn heilige Lichaampje voort, Zijn Voetjes richtend om van de ene bloemkroon naar de andere te gaan, verspreid tussen de grassen van de weide, en als een vogeltje fluisterde Hij zijn vormeloze woorden naar de bloemen die Zijn Vader had geschapen. En ik ben er zeker van dat die bloemen de mysterieuze woorden van het Kindje-God begrepen - geannihileerd, ter wille van ons allemaal, tot een stamelend kind, Hij: het Woord!' [ 25/12/45 ]