valtorta's schriftjes

-Madonna van de kersen (Quinten Matsijs)- -Madonna met Kind (Matsijs)- Maria Valtorta: 'Mijn ontwaken vanochtend om 7u werd gekenmerkt door een grote zoetheid. Ik verkeerde al acht en een half uur in die toestand en toen ik terugkeerde naar zintuiglijkheid en intelligentie, zei ik onmiddellijk tegen mezelf: "Ah! vanochtend geen zon, geen communie met pater Migliorini, helemaal niets is er..." en ik voelde de tranen van mijn ellende opkomen. Ik begon rustig te bidden, terwijl Marta verder sliep. -Maria verschijnt aan Thérèse van Lisieux (handjes)- - kamer van Maria V. - Ik was net begonnen en lag op mijn linkerzij, toen ik achter mijn schouders het nauwelijks waarneembare geluid hoorde van Moeders bekende stap en daarna haar kleine handen op mijn voorhoofd en hoofd.  Ze streelde mij. Ik ging op mijn rug liggen om haar niet de rug toe te keren en ik werd ingetogen en zalig onder haar lichte en zachte strelingen. Ik durfde meer. Toen de Moederhand van het voorhoofd naar ben...

Maria zegt: 'Wees niet bang. God komt op goddelijke wijze tussenbeide. Van de velen die van mij hadden gehouden, was er maar één bij mij toen ik stierf. Maar die pauze tussen het leven op aarde en dat in de hemel, die mijn Dormitie was, was niet eenzaam. De engelen waakten over mijn slaap als zovele moeders die waken over een wieg. En toen ik in de hemel werd geboren, pakten ze mij als moeders op om mijn zwakheid naar de aura te brengen die de mensheid ophief in haar gewichtswetten en mij qua lichaam gelijk maakte aan mijn geliefde glorieuze Zoon. Je hebt ze terecht benoemd. Zij zijn de ‘Vrienden’ van trouwe /gelovige zielen. En gezien hun engelachtige aard, zijn zij in staat te begrijpen wat de vrienden op aarde slecht en niet altijd begrijpen. De priesterlijke engel die jouw troost was, is van je weggenomen. De vriend die je begreep, is van je weggenomen. Ouders en mensen van wie je, zij het onvolmaakt, hulp kreeg, zijn jou ontnomen. Maar je hebt nog wat over. En Wij zullen bi...

Maria Valtorta: 'Maria klimt snel en blij naar boven, nu haar handen naar boven brengend, in een daad van aanbidding. En het engelencohort zingt nu met al zijn licht dat onhoudbaar [niet tegen te houden] is geworden. Ook Maria is nu een zeer stralend licht. Sluier, doek en kledingstuk zijn niet langer linnen. Ze zijn de immateriële geweven diamanten Mantel gemengd met parels, die ik altijd zie. Haar schoonheid neemt toe met een onbeschrijfelijke Majesteit. Ze lijkt te verjongen met de eeuwige jeugd. Ze is niet ouder dan haar Zoon en Heer. En naast Hem, die haar te midden van cohorten engelen komt ontmoeten, verschijnt ze als Schoonheid nabij de Majesteit. De hemel sluit zich weer af  [voor mij] , tijdens deze processie, die binnenkomt tussen gloeiende vlammen van liefde en hemelse harmonieën. Blijf bij mij, hemelse visie, blijf bij mij aanwezig! Ik kan alleen troost vinden in wat buiten de aarde ligt, want op aarde is er voor mij niets anders dan pijn en eenzaamheid. Blijf bij me ...

(Fra Angelico) Maria Valtorta: 'Wanneer in de lucht, helemaal roze in het oosten, de eerste zonnestraal schijnt – en niet richting de aarde loopt, maar flitst in de lucht om te zoeken naar haar die opstijgt en haar kust en kleedt in een zeer delicaat geelroze koraal, en haar verwarmt met zijn kus, en roept met zijn warmte – dan sluit Maria kalm haar ogen, blauw als de lucht die zo dichtbij haar is en die haar in zijn blauw omhult omdat nu het handjevol modder dat de aarde is, niet langer zichtbaar is, geannuleerd met al zijn ellende. Maria opent haar ogen en ziet de engelen... Maria glimlacht en ziet de engelachtige glimlach. Maria slaat haar ogen op, hoger, hoger, en ziet de Glorie van God. En ze stijgt… De engelen kunnen haar nauwelijks vasthouden terwijl ze ​​om haar heen staan. Blijkbaar heeft ze nu geen ondersteuning meer nodig om te klimmen. Ze is al de Koningin van de Hemel en de engelen zijn slechts de geestelijke dienstmaagden die om haar heen zijn om haar te dienen.' ...

(Sano di Pietro) Maria Valtorta: 'Maria lijkt te slapen. Haar hoofd, ondersteund door een engel - met de verering van iemand die een groot relikwie bij zich draagt - is lichtjes naar rechts gebogen. Een glimlach is achtergebleven op dat gezicht. Misschien je nagelaten door je laatste gedachte aan liefde. De engelen staan ​​op en dragen het heilige gewicht en anderen komen samen en vormen een kroon. Maria stijgt op in de turquoise lucht, naar de laatste sterren en de bleke maan. En de wereld weet het niet dat haar Koningin haar plaats op haar Troon gaat innemen. (Fra Angelico) Ik kan de opkomst van het engelencohort volgen dat steeds talrijker wordt, omdat engelen vanuit de serene hemel neerdalen om haar te ontmoeten, in een heilige haast om hun Koningin te vereren. Ik zie, terwijl de aarde weg beweegt en de hemel dichterbij komt... hoe klein de aarde is! Een handjevol vieze modder! Ik zie, terwijl de aarde weg beweegt en de hemel dichterbij komt, dat Maria's lichaam de zwaart...

Maria Valtorta: 'Dan, als een golf die een overstromende dijk overvloeit, barst uit de top van de bepleisterde kubus een intense pracht los en engelenkoppen en vleugels en lichamen van licht ontstaan ​​ermee. Onder hen, in hun armen, kalm als een slapend wezen in een mooie droom, zie ik zie onze Moeder. Ze is geheel in het wit gekleed. Haar jurk, sluier en een grote strook van dunne stof, die haar lijkwade zou kunnen zijn, zijn van één enkele, parelachtige tint van zeer fijn en nieuw linnen. Het gezicht is niet donkerder dan de doeken. Het lijkt gemaakt te zijn van magnoliaknoppen en alleen de dunne wimpers zetten twee ietwat donkere komma's op die sneeuwkleur. De handen zijn op de borst gevouwen, ter hoogte van de maag, met de toppen van de vingers naar de liezen gericht. Ze lijken de buik te versluieren geheiligd door de incarnatie van God. En het zijn ook twee magnoliabloemblaadjes die rusten op de sneeuw van haar kleren.' [ 8/7/44 ]

- Huis van Maria bij Efeze (Turkije) - Maria Valtorta: 'Om het zeer pijnlijke lijden van mijn lichaam te verzachten – erg ziek, net als tien jaar geleden, niet langer beschikkend over de krachtreserves die het tien jaar geleden had, het comfort dat het tien jaar geleden had en het klimaat dat me in staat stelde te overleven – en het lijden van de de ziel – zo verlaten, zodra de stem van mijn Jezus ophoudt, dat ik sterf – heb/krijg ik een helder en glorieus visioen. Dat is bij mij nu al uren aanwezig en verzacht mijn pijn, maakt hem draaglijk voor mij, zowel de fysieke, die onuitsprekelijk is, als de morele, nog onbegrijpelijker en onbegrepen door de mensen om mij heen. Ik zie de glorieuze Hemelvaart van de Heilige Maria. Ik zie niet waar het begint, ik zou zeggen vanuit een huis omdat ik als externe toeschouwer zoiets als een kubus zie bedekt met mortel, alsof het een klein huis is. Vanaf het dak, laten we het zo noemen, kortom uit de top van het huisje zie ik een schare engelen ...